Ef við viljum verða betri í einhverju er líklegast best að æfa sig í því. Það er hins vegar rosalega erfitt að æfa sig í því að keppa í stærsta hlaupinu á tímabilinu. Tilfinningarnar þar eru bara öðruvísi. Það þýðir samt ekki að við ættum ekki að reyna. Eitt af því sem getur hjálpað okkur að ná öllu úr okkur í keppnishlaupum er að vera með góða upphitun. Upphitunin getur þannig hjálpað við að komast í rétta keppnisgírinn og þetta flæði sem á endanum skilar sér í betri árangri

Stress og vonbrigði þekkja allir. Hvort sem það tengist íþróttum eða öðrum hliðum lífsins. Þegar við setjum okkur markmið eða okkur langar til að láta eitthvað gerast, þá leggjum við ósjálfrátt ákveðna andlega líðan undir. Með því að vilja eitthvað svona mikið, þá vitum við að ef það gerist ekki, mun okkur líða illa en að sama skapi vitum við að ef markmiðið næst, þá gerist eitthvað gott. Þegar við nálgumst svo það sem skiptir okkur svona miklu máli verðum við oft vör við mei

Það getur verið mjög freistandi að ætla að æfa meira til að fá meiri framfarir. Þegar við erum byrjendur í hlaupum er næstum því bein fylgni á milli þess að æfa meira og að sjá meiri framfarir. Eftir því sem við komumst lengra inn í hlaupaferilinn verða þessa bætingar alltaf minni og minni og meiðslalíkur fara að aukast með hverjum kílómetranum. Það eru samt alltaf ákveðin mörk sem þarf að hafa í huga til að passa að við höldum meiðslalíkum í lágmarki. Ekki meira bara af því

Mér finnst að ég þurfi að prófa allar vegalengdir allavega tvisvar sinnum til að vita hvort mig langi að hlaupa þær oftar í framtíðinni. Fyrsta skiptið sem maður prófar nýja vegalengd getur það verið ótrúlega skemmtilegt eingöngu af því að þetta er eitthvað nýtt. Allskonar nýjar upplifanir, bæði í undirbúningnum og í keppninni. Þegar maður fer svo í annað skiptið í sömu vegalengd er nýja brumið aðeins farið af þessu. Við vitum við hverju á að búast og þekkjum betur æfingarnar