2:19:31 í Valencia maraþoninu

7. desember 2025 klukkan 08:15 er skotið úr byssunni og Valencia maraþonið fer af stað.

Skjárinn á Coros sýnir tvo hluti. Tíma á núverandi lap og meðalpace í þessu lap. Ég ýti svo á lap takkann á 5 km fresti.

Undirbúningur

Eftir Íslandsmetið í 100 km í ágúst var ég smá tíma að koma mér aftur almennilega af stað. Ég var skráður í Valencia en viðurkenni að hlaupafílingurinn var ekki upp á marga fiska í ágúst og september. Ég byrja svo að finna formið vera að koma til seinni hlutann í september en lendi þá í því að veikjast. Ekki neitt alvarlegt en var bara slappur og treysti mér ekki í gæðaæfingar. Næstu þrjár vikur voru svona. Ég gat skokkað og tekið lyftingar og styrktaræfingar, en engar gæðaæfingar voru á dagskrá. Það er rétt fjórum dögum fyrir Íslandsmótið í víðavangshlaupum sem ég er orðinn nánast alveg góður og þá eru bara átta vikur í hlaup. Eftir og kannski líka í Víðavangshlaupinu fannst mér forminu vera ýtt upp. Vikuna eftir er ég svo að fara í tæpar þrjár vikur í æfingabúðir til Spánar. Þarna var smá að duga eða drepast.

Ég vissi að styrkurinn var á virkilega góðum stað enda höfðu lyftingar gengið óhindrað fyrir sig þrátt fyrir veikindi. Ég treysti mér því að hoppa í mikið magn án þess að eiga mikla hættu á meiðslum. Næstu þrjár vikurnar er ég að hlaupa í kringum 200 km á viku með um 40-50km af gæðum. Ég tek svo til engar lyftingar á þessum tíma enda var styrkurinn þannig séð kominn. Á hverjum degi finn ég að formið er allt að koma en það var ekki fyrr en í lok æfingabúðanna sem ég keypti flugmiðann.

Síðustu þrjár vikurnar fyrir hlaup voru teknar á Íslandi. Núna snerist þetta að mestu um að taka tvær stórar gæðaæfingar, ná inn allavega þremur lyftingaræfingum og svo vildi ég ná inn gufu 15-17 sinnum núna fyrir hlaupið til að búa mig undir mögulega heitar aðstæður. Það má segja að þetta hafi allt gengið ótrúlega vel en ég fór aðeins dýpra yfir þetta í spjalli við Snorra Björn í Langa - hlaðvarp.

Vikan fyrir hlaup

Ég hef fundið það síðustu ár að það tekur mig nánast alltaf um tvo daga að líða vel eftir flug þannig ég ákvað að ferðast á miðvikudaginn út en hlaupið fór fram á sunnudeginum. Það má segja að síðustu dagarnir hafi ekki gengið snurðulaust fyrir sig. Vikunni áður hafði dóttir mín verið með gubbupest og svo tók litli strákurinn okkar við. Einhvern veginn tókst okkur foreldrunum að sleppa en dagana fyrir brottför var ég með smá ónot í maganum. Þetta olli því að ég þurfti að sleppa síðustu gæðaæfingunni sem átti að vera á þriðjudeginum. Það er að segja ég frestaði henni, byrjaði upphitun en hætti svo við og tók frekar góðar lyftingar. Um morguninn höfðu klósettferðirnar verið of margar og orkan var mjög lítil. Mér tókst hins vegar að næra mig mjög vel yfir daginn og vildi ekki alveg kasta æfingunni út um gluggann. Eftir að börnin voru sofnuð skaust ég á brautina í Kaplakrika og hljóp 5km á 3:01 pace og leið vel. Þetta var rosalega gott fyrir andlegu hliðina að geta þetta í svona ástandi eftir lyftingar um morguninn.

Næstu dagar gengu svo ótrúlega vel, svefninn var langur og góður og fílingurinn í léttu skokkunum upp á tíu. Eina sem mátti breytast var hitastigið en spáin sagði heiðskírt og sól. Daginn fyrir hlaup gerði ég svo eitthvað sem ég hef aldrei gert áður. Hlustaði á hlaðvarp með sjálfum mér...En ég fór í viðtal við Tvær á báti, þær Lindu og Álfrúnu sem ég hef verið að þjálfa en umfjöllunarefnið var bara Valencia maraþonið, hvernig á að undirbúa sig, hvað á að hugsa, næring og annað slíkt. Þar sem ég er að þjálfa sjálfan mig þá fæ ég ekki að hlusta á þjálfarann minn tala um svona hluti, en í þessu viðtali leið mér eins og ég væri að hlusta á þjálfarann minn og einhvern veginn hjálpaði það alveg rosalega mikið, róaði taugarnar og leyfði mér að treysta ferlinu.

Hlaupið

Fyrir hlaupið var stærsta markmiðið að fara undir 2:20:04 sem er tíminn sem ég náði í Berlínarmaraþoninu í fyrra. Ég setti hlaupið þannig upp að ég vildi sjá ákveðna millitíma eftir hverja 5 km og ef ég set átta þannig saman, þá mun góður tími birtast. Þetta bil var 16:10-16:30 með hverja 5km, sérstaklega fyrri hlutann og svo sjá til hvað gerist seinni hlutann en alltaf vera meðvitaður um að geta aukið síðustu sjö.

Í rauninni gekk þetta fullkomlega upp. Fyrstu kílómetrarnir snúast um það að finn hópinn sinn, passa að velja ekki of hægan hóp og detta ekki. Mér tókst að gera þetta en eftir 800 metra þá einmitt heyrði ég háan dynk um 3-5 metrum hægra megin við mig og þá hafði hlaupari skollið í jörðinni en ég þorði ekki að líta til hliðar en vá hvað þetta ýtti adrenalíninu upp. Eftir um þrjá kílómetra sá ég í pacer grúppu en fann strax að hún var líklega að fara að stefna á rúmlega 2:20 og hélt því áfram einn. Það var ekki fyrr en í kringum 5-6km að ég finn grúppu sem mér leist vel á. Við förum í gegnum 5km á 16:30 og erum að rúlla vel. Næstu 5km eru svo á 16:17 og allt

á plani. Næringin gekk vel en ég var með nokkuð óhefðbundið plan þarna. Var með fjórar mismunandi týpur af gelum. SiS, Precision með koffíni og Maurten, svo tók ég líka tvö gel sem hlaupið gaf á drykkjarstöðvum en það var gel með koffíni. Allt í allt voru þetta sjö gel og svo tók ég vatn á drykkjarstöðvunum. við förum svo í gegnum 21.1km á 1:09:16 - fullkomið. Núna var bara að sigla þessu heim.

Seinni hlutinn

Mér leið ótrúlega vel eftir hálft maraþon og vissi í raun að ef ég geri ekki stórkostleg mistök, verði of heitt eða klúðra næringunni þá ætti 2:19 eitthvað að vera pottþétt. Rétt eftir hálfa maraþonið þurfti ég aftur að taka ákvörðun. Þarna var aðeins byrjað að hægjast á hópnum en smá spölur í næsta hóp. Ég ákvað að halda mig í mínum hóp því ég vissi að við vorum nú þegar á góðum tíma. Þetta tónaði líka vel við það að eiga orku til að geta aukið síðustu sjö. Það er líka mjög jákvætt að skoða hjartsláttinn eftir hlaupið en um leið og ég hægi á mér þá fer púlsinn líka niður, sem segir að kerfið hafi verið í jafnvægi.

Það eru ekki margar brekkur eða hækkanir í Valencia en ég viðurkenni að ég fann alveg fyrir leiðinni upp á hæsta punktinn sem er í kringum 35 km og það er lúmsk hækkun frá 30-35km. Þarna var líka mikil hreyfing á hlaupurum, margir að missa, sumir að sækja, en allir að finna fyrir þreytu. Ég var skynsamur þarna í gegn og beið eftir að klára 35 km þangað til ég myndi leyfa mér að hlaupa meira frjálst. Með hverjum kílómetranum sem leið fann ég að hitinn var að hækka og meiri þreyta að myndast. Þótt ég væri að auka vildi ég samt halda smá aftur af mér. Það er ekki fyrr en síðustu tvo kílómetrana sem ég leyfi mér að ýta meira og fer þá niður á 3:12 meðalpace og enda síðustu 400m á 2:58 pace, nóg eftir en líka fáránlega góð tilfinning að geta endað svona sterkt. Að horfa á klukkuna og vita að þú ert að fara undir 2:20 er ólýsanleg tilfinning.

Ég veit að það er ekki sjálfsagt að geta þetta og kvað þá þegar það eru tvö ung börn á heimilinu. Alveg eins og allir hlauparar sem leggja mikið á sig til að ná markmiðunum sínum þá er þetta samt ekki eins manns verk. Ég gæti þetta ekki án þess að vera með góðan stuðning frá fjölskyldu og vinum. Þá má ég líka til með að nefna fyrirtækin sem hafa staðið við bakið á mér og hlauparana sem eru duglegir að peppa mann áfram á instagram og facebook. Ég gæti ekki verið sáttari við árið 2025 og er mjög spenntur fyrir því að sjá hvað 2026 ber í skauti sér.